Met de OSG-bus naar de opnamen van de verkiezing van Leraar van het Jaar
Bolhoedjes, overwinningsbloemen en kroketten
Het West-Friese hoekje van de tribune ontploft. Minister Ronald Plasterk heeft zojuist de naam uitgesproken van die bekende vent uit lokaal 105, daar in die stoel, de man die na vanavond ook de rest van Nederland zal kennen als Andrew Niemeijer, Leraar van het Jaar.
 Gejubel, gejuich, omhelzingen, schouderbonken. Andrew - 'let's film it!' - zwaait vanaf het podium naar de hoek met de bolhoedjes. De bolhoedjes zwaaien terug - het ongelooflijke is zojuist gebeurd. Niet langer kandidààt-Leraar van het Jaar, maar nu echt: vaandeldrager. Officieel. Overgebleven uit een stapel van zo'n 2000 kandidaten. Hij krijgt de felicitaties van Plasterk en een zwaar sculptuur.
Daarna mag hij - voor het eerst, en ongetwijfeld niet voor het laatst - voor een groot publiek zijn geloofsbrieven kwijt. Dat er ambitie moet zijn, zegt Niemeijer voor de camera's, zowel bij de leerlingen als de (kandidaat-)leraren. Dat leraren best wel wat meer zouden mogen verdienen. En dat je als leraar in de tussentijd zoveel terugkrijgt van je leerlingen. 'Toch?', vraagt hij ietwat retorisch aan de OSG-republiek op de tribune. Zit er iets anders op dan nog eens hard jubelen?
Later, nadat presentator Harm Edens de opnamen heeft afgerond, mag het thuisfront zich maar kortstondig bij Andrew voegen. Zijn trotse ouders, zijn trotse Severin. De trotse directeur, Ewald Weiss, die al voor de tweede keer in zijn loopbaan een Leraar van het Jaar op zijn school heeft. En daarna de 'harde kern' buiten, die letterlijk de opnamestudio al was uitgeveegd. Hij werpt zijn overwinningsbloemen in het gedruis - Merel Tames (A2B) vangt ze op. Er zijn oprechte knuffels van leerlingen die hem al een paar jaar hebben meegemaakt. De breedste glimlachen staan op het gezicht van de gezusters Van Kampen, Nathalie en Desiree, die - na een hint van directeur Weiss - eerder dit jaar op een verlaten vrijdagmiddag de moeite namen om Andrew voor te dragen.
 And the rest is, om in FLE-termen te blijven, history. Uitgelaten, maar ook alweer een beetje bevangen door Noord-Hollandse nuchterheid (en misschien wel de vraag hoe vaak we Andrew komend jaar als ambassadeur van De Leraren zullen moeten gaan missen), dribbelt het gezelschap terug naar de bus op het parkeerterrein van het Openluchtmuseum. Daar komt een van de leraren aan die het dus net nìet is geworden: Uberto Bel, de uitbundige geschiedenisdocent van het Niftarlake College uit Maarssen. Sportief schudt hij Hoornse handen: ,,Andrew is een kanjer'', zegt hij. Het feestvarken zelf blijft nog in Arnhem, om zich bij zijn geliefden te voegen. Vader Niemeijer had stilletjes op de titel gehoopt, misschien wel gerekend: ,,Ik heb een fijne whisky voor hem klaarstaan.''
  De weg naar huis leidt de bus langs de FEBO op het Stadionplein, een van Mokum's bekendste snackbars. De OSG-directie trakteert de passagiers op patat, kroketten, milkshakes en andere calorieën. Strikt gezien misschien niet helemaal volgens de leer van een Gezonde School, wikt directeur Weiss, maar vooruit, het is feest!
(3 oktober 2009) |
